-u

El Vikivortaro
Salti al navigilo Salti al serĉilo

Esperanto[redakti]

Open book 01.svg Finaĵo[redakti]

Tempomodalo Formo
Sendefina -i
Pasinta -is
Nuna -as
Venonta -os
Kondiĉa -us
Vola -u

Flag of Esperanto.svgSignifoj
[redakti]

montras ke vorto estas verbo je la modo vola. Se ne-verba estas la radikalo, la finaĵo -u verbigas ĝin
Rimarkoj: Certaj tabelvortojn kaj la numervorto unu finiĝas per vokalo u, kiun oni fojfoje forlasas, sed tiu u ne estas gramatika finaĵo.
Nuvola apps tree.svgDerivaĵoj
Arrow through Ring.svgVidu ankaŭ
neni-
un'
Nuvola kdict glass.svgDeveno
El la antikva greka οῦ /u/ (nuntempa imperativo); kp-u ankaŭ la hebrea /u/ (plurnombra imperativo). Sed la ideo ne estis origine de Zamenhof. Vidu:
Historio de la modusaj vokaloj
Interlingvo de: estanteco venonteco pasinteco
ek-aspekta[1]
pasinteco
ad-aspekta
kondiĉa
modalo
ordona/vola
modalo
Rudelle (1858)[2] -a -o -i -e -iy /ju/[3] -y /u/
Courtonne (1885)[4] -a- -o- (-i-)[5] -e- -u- -ə-
Zamenhof (ĝis 1887) -a- -o- -i- -e-[6] -u- -u
  1. Tio estas, pasinteco perfektiva
  2. Pantos-dîmou-glossa[1]
  3. 'iy', prononcata /ju/, respondis al la franca 'u' /y/
  4. Langue internationale nèo-latine[2] (Notu bone ke la -m en la tabeloj estas la fleksio por unua persono ununombra (mi). Tamen, Courtonne eldonis tro malfrue esti la fonto de la vokaloj en Esperanto. Volapuko havis iome similan sistemon, kaj ankaŭ estis tro malfrue esti la fonto.)
  5. La interlingvo de Courtonne ne havis simplan pasintecon, sed havis la vokalon -i- en la pasinteca subjunktivo
  6. Zamenhof forlasis la es-tempon en 1887, la sama jaro kiam li eldonis Esperanton. (Christer Kiselman, 'Variantoj de esperanto iniciatitaj de Zamenhof'.[3] En Esperanto: komenco, aktualo kaj estonteco, UEA, 2010)