ego
 | Deveno |
Latina ego.
 | Prononco |
ego (pluralo egos)
- egoo, mio.
- The ego, the id, and the superego.
- La mio, la ĝio, kaj la supermio.
- tro alta memtakso; memgraveco; malhumileco.
- He's got an ego.
- Li estas malhumila.
| Deveno |
De la latina pronomo ego (mi).
| Prononco |
- IFA: /ˈe.ɣo/ .
ego (nur ununombra).
| Deveno |
El la praitalika *egō, siavice el la prahindeŭropa *éǵh₂.
| Prononco |
- IFA: ˈe.ɡoː
egō (genitivo meī, dativo mihi, akuzativo kaj ablativo mē, poseda adjektivo meus)
- mi; ununombra nominativa pronomo de la unua persono.
Rimarkoj pri uzado
[redakti]La nominativa uzo de latinaj personaj pronomoj ĉiam havas emfazan signifon. Ekzemple:
- Pater tuus sum: Mi estas via patro.
- Ego pater tuus sum: Estas mi, kiu estas via patro!
 | Derivaĵoj |
- egomet (mi mem)
- mecum (kun mi)
- proximus egomet mihi
| Prononco |
- IFA: /egʊ/
| Portugala substantivo |
Ununombro | Multenombro |
|---|---|---|
| maskla genro | o ego | os egos |
 | Signifoj |