sonorilo

Esperanto

Substantivo

 sonor(i) + il + o ( eo , SB )

Kazo	Ununombro	Plurnombro
Nominativo	sonorilo	sonoriloj
Akuzativo	sonorilon	sonorilojn

granda sonorilo	partoj de sonorilo

Deveno

ilo por sonori, el la latina vorto " sonorus " ^→ la (= laŭta) aŭ la latina vorto " sonus " ^→ la (= sono)

Signifoj

1. metala objekto kun koneca formo kiu eligas sonon post ricevo de bato

Tradukoj

   

angla: bell → en franca: cloche → fr germana: Glocke → de

hispana: campana → es indonezia: lonceng → id, genta → id sveda: klocka → sv komuna

Referencoj kaj literaturo

• Ĉefred. G. Waringhien, Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto (PIV), SAT: Paris, 2005 -- kapvorto "sonorilo".
• Tatoeba, la fraza tradukvortaro, frazoj kun tradukoj al aliaj lingvoj "sonorilo"