hundo

Hundo ĉe la neĝo.

Esperanto

hund + o

Prononco

IFA: ['hun.do]

Deveno

El la germana Hund.

Substantivo

hundo

	Ununombro	Multenombro
Nominativo	hundo	hundoj
Akuzativo	hundon	hundojn

1. mezgranda besto, kutime tenita kiel familibesto aŭ pro ĝia bonega gardada kaj ĉasada lertecoj, tre lojala kaj tial ofte nomata "la plej bona amiko de la homo".

Tradukoj

 

angla: dog bretona: ki finna: koira franca: chien m; chienne f galega: can m germana: Hund m greka: σκύλος m

hispana: perro m malsuprasoraba: pjas m nederlanda: hond m pola: pies m portugala: cão, cachorro m; cadela f rusa: собака; пёс m suprasoraba: pos m sveda: hund tok-pisino: dok turka: köpek

==
Fontoj:
==

• hund
•  hundo