plenaĝa

Esperanto

Kazo	Singularo	Pluralo
Nominativo	plenaĝa	plenaĝaj
Akuzativo	plenaĝan	plenaĝajn

Vorterseparo

plen + aĝ + a

Elparolo

Sono :

(

lingvo -eo-

)

havanta la aĝon, en kiu oni posedas ĉiujn personajn rajtojn
En tre multaj landoj oni fariĝas plenaĝa post la dudekunua jaro de la vivo

Referencoj kaj literaturo

Kabe. Vortaro de Esperanto. Parizo: Esperantista Centra Librejo, 1922 (2‑a eldono).