prestiĝo

Esperanto

 Substantivo

Kazo	Ununombro	Plurnombro
Nominativo	prestiĝo	prestiĝoj
Akuzativo	prestiĝon	prestiĝojn

1. Imponeco, influo, akirita per antaŭaj agoj, atingitaj rezultoj kaj simile.

   Li komencis aktori kaj baldaŭ akiris prestiĝon en kino.

   Hodiaŭ ni tagmanĝis en prestiĝa restoracio.

   La urbo prestiĝas pro belaj lokoj kaj agrabla klimato.

Tradukoj

   

angla: glamour → en, prestige → en franca: éclat → fr, prestige → fr germana: Prestige → de

rumana: prestigiu → ro Volapuko: klat → vo

Referencoj kaj literaturo

• Majstro, la Esperanta multlingva tradukvortaro: „prestiĝo“.

Referencoj kaj literaturo

• prestiĝ