minaci

Esperanto

Tenso	Estinteco	Estanteco	Estonteco
Indikativo	minacis	minacas	minacos
Adjektiva aktiva participo	minacinta	minacanta	minaconta
Adjektiva pasiva participo	minacita	minacata	minacota
Substantiva aktiva participo	minacinto	minacanto	minaconto
Substantiva pasiva participo	minacito	minacato	minacoto
Adverba aktiva participo	minacinte	minacante	minaconte
Adverba pasiva participo	minacite	minacate	minacote
Moduso
Infinitivo	minaci
Volativo	minacu
Kondicionalo	minacus

Vorterseparo

minac + i

(transitiva) per gestoj aŭ vortoj konigi al iu, ke oni volas fari al li malbonon, lin puni^[1]
la patro minacis la malobean knabon per bastono
(transitiva) esti proksima, esti kredebla (pri malfeliĉo, malsukceso)
la vetero estas nekonstanta, minacas nin fulmotondro

Fontoj kaj citaĵoj

Referencoj kaj literaturo

Kabe. Vortaro de Esperanto. Parizo: Esperantista Centra Librejo, 1922 (2‑a eldono).