briko

Esperanto

 Substantivo

Kazo	Singularo	Pluralo
Nominativo	briko	brikoj
Akuzativo	brikon	brikojn

Vorterseparo

brik + o

Elparolo

Sono :

(

lingvo -eo-

)

(dosiero)

Signifoj

1. bakita peco de argilo de regula formo (ortangula paralelepipedo), uzata por la masonado
2. io havanta la formon de briko

   briko de sapo

Tradukoj

   

portugala: tijolo → pt

Referencoj kaj literaturo

Kabe. Vortaro de Esperanto. Parizo: Esperantista Centra Librejo, 1922 (2‑a eldono).