kaj

Esperanto

kaj

Prononco

IFA: [kaj]

Konjunkcio

1. adicio, sumigo de la ambaŭflanke najbaraj vortoj. Se kaj aperas duoble, antaŭ la unua kaj inter la unua kaj la dua de la du koncernaj vortoj, tiam tio emfazas la sumigon, neprigas la kuneston de ambaŭ.

   Mi legas librojn kaj ĵurnalojn.

   Madrido, Romo, Parizo kaj Londono estas urboj en Eŭropo.

   Mi ŝatas kaj marcipanon kaj nugaton; donu al mi iom da ambaŭ!

   Eĉ pli malbone ol mi atendis; li estas kaj fripono kaj timulo.

2. tempa postordigo de eventoj.

   La filino iris en sian ĉambron kaj faris siajn lernejajn hejmtaskojn.
   

   Mi prenis mian poŝtelefonon kaj tajpis ŝian numeron.

sintakso: Kaj Kutime nek komencas, nek finas frazon.

Sinonimoj

• kiel ankaŭ
• same kiel

Antonimoj

• ne ... nek
• nek ... nek

Tradukoj

 

angla: and (en) ĉeĥa: a (cs) dana : og estona : ja finna : ja franca: et (fr) germana: und (de) hispana: y (es) itala: e (it)

japana: と (ja), および (ja), そして (ja), それから (ja), や (ja), ならびに (ja) kroata: i (hr) nederlanda: en (nl) norvega : og pola: i (pl), a (pl), oraz (pl) portugala: e, mais (pt) rusa: и (ru) sveda: och (sv) turka: ve (tr)

Fontoj:

•  kaj